Indiańskie kurczaki
Kury, kurczaki, dziobacze, dziewczyny… różnie mawiamy na nasze skromne stadko.
Jesteśmy jak Pan Józek – słynny hodowca drobiu (Grzegorz Halama), który ze swoim stadkiem rozmawiał, serfował po necie (www.gołestwory.pl) i nie jedną flaszeczkę opróżnił.
Od zawsze chcieliśmy mieć kurczaki, czujemy coś przyciągającego w tych małych dinozaurach. Są śliczniusie, śmieszne – zwłaszcza jak skaczą lub biegają i niosą pyszności jajiczki (jak mawiała Pani Luda z Gruzji!)
Kurzy terror sklepowy i produkcja trójek wywołują u nas ciarki na plecach, dlatego jak tylko nadarzyła się okazja, rozpoczęliśmy swoją mikro produkcję jaj z wesołego wybiegu na naszym ogródku.
Wiele kurczacznych historii na blogu już opisałam, więc teraz czas na najświeższą, niczym bułeczka z jajcem.
![](https://owcatylem.pl/wp-content/uploads/2024/06/Kurki_024.jpeg)
Z naszego początkowego mini stadka, po 4 latach, zostały nam dwie panie – Lincoln i Rudy (niech męskie imiona was nie zmylą). Obie kurki zamieniły się na fali trendu, częściowo w koguty ponieważ… zaczęły piać! I doszły do takiej wprawy, że pieją rankiem przebijając się z piskiem przez izolowane drzwi kurnika. Tym samym codziennie budząc tych – co o 6 rano mają piania po uszy. No i nie powiem te dwa kurczaki są prześmieszne, uwielbiane, ale ostatnio zasmuciła nas ich skromna ilość.
![](https://owcatylem.pl/wp-content/uploads/2024/06/Kurki_014.jpeg)
Co roku w sąsiedniej wiosce Eidsdal urządzany jest festiwal, przypominający nasze Polskie dożynki. Nazywa się Eidsdalsrøre – co brzmi zupełnie jak RURA, ale nią nie jest.
Dwa lata temu na tymże różanym festiwalu, oprócz straganików z ręcznie robionymi pierdoletami, koncertów i stoisk z norweskimi goframi (które smakują jak gofry w każdej innej części świata) był też ktoś na kształt wspomnianego Pana Józka. Norweski odpowiednik mistrza kurczaków – Pan Kjetil!
Przywiózł on ze sobą mini pisklaki, które dzielnie znosiły ściski i całuski zachwyconych dzieciaczków, a także kaczki mieniące się na zielono jak benzyna oraz… Kury! Piękne dinozaury! Czarne olbrzymy (no może nie były, aż tak wielkie, ale w porównaniu do naszych kurek – miniaturek – spore) miały czarno – złote obwódki wokół piór. Przywiózł również naszą ulubioną rasę – Silki amerykańskie – to takie śmieszne białe księżniczki, napuszone jakby regularnie były rażone prądem, z czuprynką a’la lata 60te.
Wyobrażacie sobie tłumy wioskowiczów zachwycających się koncertem, w między czasie przeglądając z gofrem w łapie ręcznie dziergane upominki? No to my, przez cały czas, jak te kurze świry staliśmy w zagrodzie Pana Kjetila rozmawiając z ptakami. Fantastyczny dzień dla kurzych freaków. Zamieniliśmy kilka słów z człowiekiem, którego życie kręci się wokół piór i obiecaliśmy sobie, że kiedyś przyjedziemy do niego na zakupy.
Dwa lata póżniej – czyli obecnie – ponownie odwiedziliśmy festiwal i również tym razem pogardziliśmy gofrem, gapiąc się na zielone kaczki. Tym razem byliśmy już w prawdziwej kurzej potrzebie ponieważ, jak wspomniałam, nasze stadko zmalało do dwóch kurek w dojrzałym wieku. Umówiliśmy spotkanie i już kilka dni później, po świeżej wypłacie, pędziliśmy na poszukiwania kurzej farmy.
![](https://owcatylem.pl/wp-content/uploads/2024/06/Kurki_029.jpeg)
![](https://owcatylem.pl/wp-content/uploads/2024/06/Kurki_001.jpeg)
Trafiliśmy do raju. Nie było trudno znaleźć wskazane na oko miejsce, pośród wioski gdzie wszyscy zajmują się uprawą truskawek i malin.
Już z ulicy słychać było chóralne gdaki. Powitał nas olbrzymi teren, kilka stodół, a każda wolna przestrzeń zapełniona była ptakami.
Pierwsze w oczy rzuciły nam się wolno i dostojnie przechadzające się po trawie perliczki, obok rurowe festiwalowe kaczki leżące w zielonej trawce.
Czekając na pojawienie się jakiegoś człowieka, w tej ptasiej krainie zobaczyliśmy, że za domem (pełnym kanarków) przechadzają się… pawie! Nie miałam pojęcia, że one tak głośno krzyczą! (chyba o zbliżającym się jajku, które jak się później dowiedzieliśmy, starcza na całą jajecznicę).
Ptasi król, Kjetyl, nawet ucieszony na nasz widok, zaprowadził nas do stodoły.
A tam… więcej ptaków! O dziwo, zapach był świeży, miejsce bardzo czyste i ptaszki wyglądały na radosne. Ucieszni tym wspaniałym warunem, minęliśmy przedszkole pełne kurzych podlotków w różnych kolorach, obracając głowę jak makaki wypatrzyliśmy stadko ekskluzywnych, domowych gołębi i wyszliśmy na podwórko zalane kurami.
Kjetyl od razu złapał jedną mówiąc – Ta jest dobra, młoda i już niesie jajka. Jednak nasz plan był z goła bardziej nietypowy. Poprosiliśmy o czarno złoty egzemplarz – najdojrzalszy z ekipy, aby zapewnić naszym staruszkom godziwe towarzystwo na poziomie. Wyszliśmy z dwoma pięknymi kurami różnych ras, szczęśliwi jak dzieci podczas pierwszej gwiazdki.
Ponieważ staruszki miały być wkrótce wymieniane – nie wchodząc w szczegóły – dostaliśmy je za darmo z dopiskiem, że w zasadzie je ratujemy przed… wiadomo, nieuniknionym. Panienki znoszą jeszcze jajka, więc bonus również jest.
Zawieźliśmy nowoprzybyłych do Norddal i po dniu zapoznawczym, w osobnych kurnikach, przystąpiliśmy do zapoznania ostatecznego. Okazało się, że nasze maluchy, niczym szczekliwe jorki, zdominowały szybko trzy razy większe od siebie kuzynki i po ustaleniu kolejności dziobania nastał spokój i dobrze zapowiadająca się przyjaźń w powiększonym stadzie. Poszło gładko! Może dlatego, że nasze kurki spragnione były towarzystwa po roku w smutnej parce?
Z imionami dla nowicjuszy poszło gładko – szaro – beżowa kurka rasy Cream Legbar już w samochodzie została ochrzczona Śmietanką (cream – śmietana). Czarno złota rasa Wyandotte zajęła nam więcej czasu, wymyślona przez Indian 300 lat temu na terenie Wyoming rasa zobowiązywała do nadania jakiegoś imienia z odpowiednim kontekstem. W końcu po dwóch dniach kura XXL została Gdakotą, bo wiadomo gdacze, a Dakota czy Wyoming to już nie bądźmy drobiazgowi.
Jest dużo weselej z czterema kurkami i może w przyszłości bardziej jajecznie, bo na razie po stresach podróży i zapoznań, produkcja została wstrzymana. Z dobrych wiadomości, to nasza Rudy, która w ostatnim czasie zamieniła się w koguta i piała co rano podnosząc dach kurnika, zamilkła. Miód na nasze serca, że wstyd przed pajacowaniem przy nowych koleżankach wziął górę i teraz jedynym stworem nie dającym nam spać o świcie jest Fido – ale tej puszystej, uszatej miłości nigdy z wyrka nie wygonimy.
![](https://owcatylem.pl/wp-content/uploads/2024/06/Kurki_021.jpeg)
Artur
15 czerwca 2024at21:20Ładne ptaki:)
Artur
15 czerwca 2024at21:19Ładne ptaki:)
Kasia ciocia
15 czerwca 2024at18:42I znowu super opowieść, jestem myślami z wami I z waszymi kurami. Pozdrawiam towarzystwo mieszane płci różnej.